Aisha (15) voelt zich ondanks angst toch steeds veiliger

Op zevenjarige leeftijd vlucht Aisha met haar ouders en vier zussen weg van het geweld in Aleppo (Syrië). De enige herinneringen van toen bestaan uit beelden van bommen, paniek en verwoesting. Uiteindelijk weet haar gezin na een gevaarlijke reis Libanon te bereiken. Natuurlijk is Aisha doodsbang. Ze heeft moeten vluchten, alles achter moeten laten en komt aan in een totaal onbekend gebied.

Angstig

Aisha verblijft inmiddels acht jaar in Libanon. Ze zit nog steeds vol met vragen. Bovendien mist zij haar thuisland enorm. “Ik zou gewoon in Syrië moeten zijn natuurlijk. Waarom is daar al zolang oorlog? Wanneer kunnen we eindelijk terug?”, vraagt Aisha zich hardop af. Al die vragen en onzekerheden maken haar opnieuw angstig. Er is hier dan wel geen oorlog, maar echt veilig voelt zij zich nog steeds niet.

Explosie

Want Aisha is vaak bang dat ook hier een oorlog kan uitbreken, vertelt ze. De recente explosie in de haven van hoofdstad Beiroet staat bij haar nog op het netvlies. Het deed Aisha direct weer denken aan alle ellende die zij vroeger van dichtbij heeft meegemaakt. En zo komen traumatische ervaringen op onverwachtse momenten weer opeens sterk naar boven. Die angsten blijven haar achtervolgen. De beelden spelen zich telkens weer af.

Veilige plek & gevoel

Voor deze en vele andere angsten en herinneringen is het Shield-programma van War Child opgezet. Hierin ondersteunen wij kinderen met het verwerken van hun vaak heftige ervaringen als gevolg van oorlog en geweld. Dat doen we met onderwijs en psychosociale steun. En het werkt. Aisha: “Ja, ik voel mij een stuk beter nu. Veel mensen helpen en beschermen mij. Zij geven goed advies waardoor ik mij veiliger voel.” Maar dan…

Komkommers plukken

De sleur van het dagelijkse leven in het tentenkamp breekt haar langzaam op. Ze heeft weinig bewegingsvrijheid en sociale contacten. ’s Morgensvroeg werkt Aisha twee uur op het veld om komkommers te plukken. Daarna is het tijd voor school. Maar dat is nu helaas voorbij. Want ook hier is het coronavirus uitgebroken en zijn de scholen vanwege een lockdown gesloten. Ook dat nog.

Terug de tent in

Is het geen oorlog, dan is het wel een nieuw virus dat Aisha en haar gezin angst aanjaagt. En dus breekt weer een tijd vol onzekerheid aan. Zoveel mogelijk binnen blijven. Hoe gevaarlijk is het virus? Wat gaat er nu gebeuren? We hebben helaas de activiteiten voor Aisha en alle kinderen moeten stoppen. Toch blijft War Child op gepaste afstand dichtbij de kinderen. Dus ook dichtbij Aisha.

WhatsApp

We zoeken Aisha en de andere kinderen op. We praten met ze via de telefoon en WhatsApp. Zo weten wij hoe het met ze gaat en wat wij nog meer voor hen kunnen betekenen. We helpen ze om zich veilig te voelen. Tegelijkertijd zorgen we voor onderwijs op afstand, zodat de kinderen zo min mogelijk achterstand oplopen. En Aisha?

Mensenrechten

Zij lijkt veerkrachtiger dan ooit. Ook al mist ze haar school, de lessen via WhatsApp doen haar goed. Aisha is een stuk positiever en denkt veel na over haar toekomst. “Zodra het kan, wil ik terugkeren naar Syrië. Dan wil ik politieagente worden”, vertelt ze glimlachend. “Voor mij staan politieagenten namelijk gelijk aan het verdedigen van mensenrechten. Daar wil ik voor gaan in Syrië!”

*De naam Aisha is om veiligheidsredenen gefingeerd.